Τετάρτη, Μαρτίου 23, 2016

Γιατί είναι τόσο χαμηλό το επίπεδο στους στίχους;

Διάβαζα για μια μελέτη πριν μερικές μέρες, η οποία αναφερόταν στο χαμηλό επίπεδο των στίχων των κορυφαίων, στις αμερικανικές λίστες, τραγουδιών που έμειναν για τρεις και παραπάνω εβδομάδες στη πρώτη θέση των προτιμήσεων. Έλεγε χαρακτηριστικά πως, προ δεκαετίας, το επίπεδο των στίχων ήταν τρίτης - τετάρτης δημοτικού, αλλά πλέον βρισκόμαστε μια τάξη κάτω, αφού οι στίχοι των τραγουδιών που ακούμε θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί από παιδιά δευτέρας - τρίτης δημοτικού.


Αυτό το συμπέρασμα με έβαλε σε σκέψεις και με ώθησε να ψάξω τι γίνεται με τους στίχους των πιο δημοφιλών ελληνικών τραγουδιών. Εννοείται πως είναι δύο οι θεματικές των τραγουδιών αυτών: ο έρωτας και ο χωρισμός. Δεν θα σταθώ όμως σε αυτό, αλλά στον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται. Διότι τούτες οι θεματικές ήταν ανέκαθεν σταθερά μοτίβα σε όλες σχεδόν τις μορφές τέχνης και ενίοτε ενέπνευσαν για αριστουργήματα. Μα εκεί μιλάμε για ευγενή αισθήματα..

Ας πάρουμε, όμως, μια πικρή μικρή γεύση:

"Τώρα που δε σ' έχω, σε θέλω, καρδιά μου πεθαίνω
Τώρα που μου λείπεις εγώ αρρωσταίνω και σπάω στα δυο
Τώρα που δε σ' έχω, σε θέλω, καρδιά μου πεθαίνω
Τώρα που μου λείπεις για πάντα σωπαίνω και μελαγχωλώ" (για κάποιον λόγο αναπαράγεται έτσι σε όλες τις ιστοσελίδες και είναι φυσικά λάθος)

"Στο τρελοκομείο, στο τρελοκομείο
Δε θα πάει ένας θα μας πάνε και τους δυο
Στο τρελοκομείο τόσο ερωτευμένοι
Θα μας πάνε μέσα με τη τρέλα που μας δέρνει"

"Θα μετανιώσεις όταν θα δεις
πως σαν εμένα άλλος κανείς
δε σ' αγαπάει , ούτε πονάει
τόσο αληθινά, τόσο δυνατά"

Δεν νομίζω πως έχει νόημα να παραθέσω και άλλα, γιατί είναι όλα τόσο ίδια (και γιατί η κακή διαφήμιση δεν παύει να είναι διαφήμιση). Προφανώς και πρόκειται για "εύπεπτα" τραγουδάκια που μέσα από την απλοϊκότητα τους μπορούν να "συγκινήσουν" αυτόν που δεν ψάχνεται πολύ και θέλει να δέχεται αβασάνιστα τα μηνύματα. Δεν μπορείς όμως να μην αναρωτιέσαι γιατί, ενώ στις δυτικές κοινωνίες το μορφωτικό επίπεδο ανεβαίνει, κατεβαίνει το επίπεδο της ποιότητας της κουλτούρας, σαν να υπάρχει μια ανάγκη και μια τάση προς το εύκολο, απαλλαγμένο από κάθε πολυπλοκότητα που, πραγματικά, δεν αντανακλά κανένα βάθος συναισθήματος, ενώ παράλληλα είναι και τόσο απρόσωπο! Στίχοι που γράφονται μέσα σε δέκα λεπτά αρκεί να βάζει κανείς σε διαφορετική, κάθε φορά, σειρά τις λέξεις: θέλω, πεθαίνω, αγαπώ, πονώ και πάει λέγοντας. Ή αλλιώς, η τέχνη του να σκορπάς επί δέκα λεπτά φαιά ουσία...





0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου



Η φωτογραφία μου
Θεσσαλονίκη
Είμαι φιλόλογος -πρόσφατα ολοκλήρωσα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στην Πολιτική Ιστορία (ΑΠΘ). Στα ενδιαφέροντα μου ανήκει η μελέτη της γλώσσας, η θεωρία της λογοτεχνίας και η παγκόσμια ιστορία. Προσπαθώ να μεταδώσω το πάθος μου για τη φιλολογία και την ελληνική γλώσσα στους μαθητές, Έλληνες και ξένους, ενώ παράλληλα ασχολούμαι με την έρευνα, αναλαμβάνω μεταφράσεις, όπως και την επιμέλεια βιβλίων. Mπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου μέσω της παρακάτω φόρμας, τοποθετώντας τα στοιχεία σας. Τα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.

Φόρμα επικοινωνίας:

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *